عايزه اتطلق

معرفش ليه انا حاسه دايما ان انا فى انتظار مصيبه..ايوه مصيبه..ودى المصيبه
احساس كئيب مؤلم غريب..مدى الحياه طعم اغرب واوحش بكتير
بحاول انسى واعمل نفسى مطنشه..طوبه جامده ومبتحسش خالص ومتشبسه
براى واحد مقرف وثابت ان انا ببختى المنيل ..وحظى المقندل فى انتظار
حاجه وحشه ومرعبه ..ايه ومنين ومن مين وليه..
اسئله ملهاش جواب الا فى لحظة وقوع المصيبه المرعبه المشكله
وبنائا عليه ..ايه هيا المصيبه
 حب الانسان الغلط مصيبه
الجواز معدوم التفاهم و الامان  مصيبه
الطلاق لو معرفتيش تاخديه وانتى كارهه الى كنتى بتحبيه مصيبه
العناد فى شئ غلط والثبات على فعل الغلط
والتناحه والبجاحه فى الظلم والالم وقلة الادب
والخيانه والغيبه والنميمه وكلام على الزميله
 فى ظهرها وضحكى فى وشها..
وخوفى من الى جاى
وحزنى على الى راح
وجرحى الى راح يقتلنى من الالم
مصيبه..كل دى مصايب من قسوة الايام
وبتصيب الى صايب والى علطول فرحان
قلنا مصايب يا بنى الانسان
وكلنا ب نقاسى من جرح الزمان. يشكل او باخر..وهيا دى بقه..
النصيبه النصيبه الكبرى…

سميره..سميره
جميله سميره قوى وشكلها ست هاديه وشكلها بينم انها محترمه قوى وانثى جدا
مطلقه بقالها 6 سنين وطبعا طبعا بعد المكرر المعتاد من المشاكل واصرار
وامساك باكراه من جانب الزوج وطبعا بعد ما البيه اتجوز وخلف المهم اتطلقت
منه بعد ما اتنازلت بالاكراه طبعا عن جزء كبير من حقوقها فى سبيل ورقة طلاقها
وان بنتها تفضل معاها…الطليق الاب المحترم الى غلب حاتم الطائى فى كرمه يظهر
انه افتكلر انه طلق بنته كمان ولا مليم صرفه عليها بعد كده وكل ما سميره تطلب نفقه
لبنتها يقولها انتى مش اتطلقتى عايزه ايه تانى (اما طماعه صحيح) فملقيتش الغلبانه
الا بيت  الامه المحكمه واهى زى حالاتى بس ايه اتحكملها ب100 جنيه لبتها
رضا قوى يكفوها وتعمل بالباقى شهادة استثمار فرفعت تانى قضيه لزيادة النفقه ..يا عينى
يا سميره جميله وبريئه على البهدله دى بس شعور الامومه عندها مخليها مستموته على 
بنتها وحقها ..انا بستغرب الراجل مبيصرش على نفسه وبيعيش رجولته وابوته تانى
بمنتهى السهوله والست وانوثتها فى الارض وده كله عشان امومتها..
والله  اتجوزى يا سميره اتجوزى يمكن ربنا يكرمك براجل بجد قلبا وقالبا
ويعوضك خير مهى الدنيا مبتفضلش مايله علطول لازم تتعدل لنعدلها احنا …حكم

1. زمان لما كنت بشوف مشهد قلق فى فيلم او مسلسل عربى واشوف الممثل بيرتعش
   ومرتبك ااقول دى مبالغه فى التمثيل ..المفروض الواحد يبقى ااقوى مب كده لغاية لما
   وقعت فى شر اعمالى ..قصدى يعنى سكة المحكمه والمحضرين واول مره جالى
   موحضر الاحساس بالخوف خلانى زى الممثلين برتعش ورجلى مش قادره تشيلنى
   وحاسه انى هقع من طولى وده مش خوف من الموحضر لا سمح الله ده خوف
   من الورقه الى مع المحضر كانت اعلان طاعه وخوفى برده مش من الورقه كورقه
   دى ورقه يعنى ممكن اقطعها وارميها فى الزباله..شفتو الفتونه..انما كل خوفى
   ورعبى ومش ببالغ لما اقول رعبى كان ..
   من الطاعه مع انها الحمد لله بقت حاجه صوريه واجراء فى متناول الرجل
   فطبيعى عمره ما هيسيبه طالما يقدر يضغط بيه نفسيا على المراه

   …الا ان خوفى الشديد والشديد جدا من ابو ابنى هوا الى السبب الرئيسى
   فى الاحساس ده وطبعا خوفى على اسس يعنى لو رجعتله هرجع اتضرب
   تانى و اتهان تانى برضه واتشتم ويتمرمط بكرامة الى جابونى الارض
   وخوفى الاكتر والاكبر  على ابنى لان الى هشوفه واتعرضله
   ابنى مش هيسلم منه  على كل النواحى ماديا ومعنويا
   وميتافيزقيا ..والاحساس ده مش جه اعتباطا ده بنائا على مواقف
   كتير وبالاخص وبالاخص برده لما كان ابنى الى كان يدوب
   اربع شهور اتضرب بالالمعلى وشه الصغير البرئ ..وده
   لييييييييييييييييه..لان المحروس ابوه كان متنرفز ولييييييييه كان متنرفز
   لان البطه الى طبختها اه والله البطه كانت صغيره كشت زنبى ايه
   لوم قوانين الطبيعه ..
   وطبعا قطعا مقدرتش افتح بقى بكلمه  مش خوف منه
   (ماانا خلاص جتتى نحست من الضرب) انما خوفا على ابنى
   ليتعصب عليه ويعمل فيه حاجه بس   بوكى اودى (ابنى )
   فضل مكلبش فى حضنى بشكل ..يا حبيبى..برغم كل ضعفى
   كان حاسس ان حضنى هوا المخبا ليه..لما  بفتكر ايام
   زى دى ومواقف مهببه من العينه دى ببوس ايدى وش وظهر
   وبحمد ربنا على الى انا فيه يعنى اجلرى فى المحاكم
   عمرى كله ولاا اعيش يوم اسود من الايام دى تانى
   لا انا ولا ابنى دا احنا كده
   ملوك زمانا لا حد بيشتمنا ولا حد بيهينا
   ولا سبت بيمد ايده علينا لا بخير ولا بشر
   كده رضا قوى قوى  وبالقوى كمان.